Voor het laatst…

We doen onze ogen open en weten het direct: dit is de laatste ochtend op Toubabokunda. Het is, zoals Marijn mooi omschreef, “fijn om naar huis te gaan, maar ik had ook nog wel willen blijven”. We halen voor de laatste keer tapalappa en ontbijten voor het laatst met Alhagy. Yasin en de kinderen zijn vanmorgen voor 7 uur al vertrokken naar school.

We pakken onze eerste spullen in de koffer, bereiden de eerste zaken voor, voor ons vertrek van Toubabokunda en een half uur na het ontbijt stappen we in de auto bij Alhagy. We hebben het laatste sponsorgeld geteld en kunnen nog precies 15 zakken rijst halen. Stef weet nog een arm gebied achter Tanji waar we de laatste rijst gaan uitdelen.  

De man uit de winkel herkent ons en weet dat we veel zakken rijst zullen kopen en daarom krijgen we een kleine korting. Altijd fijn! De kofferbak ligt vol en zwaarbeladen rijden we over de stoffige wegen en speuren de omgeving af. Al snel spotten we een huisje waaraan we zien dat rijst hard nodig is. Er lijkt niemand thuis. We besluiten een zak rijst neer te zetten en wanneer andere kinderen aankomen rennen en “toubab, toubab” naar ons roepen, komt er van achter het huis een klein meisje aanlopen. Alhagy vraagt of haar moeder er is. Moeder blijkt achter het huis te zijn en wordt opgehaald. Wanneer zij ons ziet, zwaait ze naar ons, maar ze ziet de rijst niet staan. Alhagy probeert haar duidelijk te maken dat er rijst achter haar ligt, maar de vrouw reageert weinig. Haar dochter schreeuwt wat harder en dan draait de vrouw zich om en ziet de rijst. Deze slechthorende dame kijkt vervolgens naar ons en lacht breeduit. Mooi, dat is nummer één van vandaag.

We leggen een aantal flitsbezoeken af. Dat gaat als volgt: we zien een slecht uitziend huisje, zeggen “ja, hier”, stappen uit, pakken een zak rijst en zetten deze bij de mensen neer. We maken duidelijk dat het voor hen is, we lopen terug naar de auto, stappen in en zwaaien naar de verbaasde, blije, biddende mensen.

We rijden door een gebied waar de tegenstelling enorm is. Er worden grote huizen gebouwd en ernaast of ertegenover brengen we rijst. Wanneer we drie huisjes bij elkaar zien die er allemaal behoorlijk slecht uitzien, brengen we natuurlijk elk huisje een zak rijst. De bewoners blijven ons, wanneer we vertrekken, nakijken, nazwaaien en heffen hun handen boven hun hoofd. Die laatste zakken rijst komen bij de juiste mensen terecht.

De kofferbak wordt steeds leger. Nog vier zakken. Al snel brengen we er twee bij naast elkaar gelegen compounds. Wanneer we ook nog snoepjes uitdelen, lijken de kinderen uit alle hoeken en gaten te komen. Alhagy stapt uit de auto en neemt het uitdelen van de laatste “minties” van ons over.

Nog twee… Alhagy stelt voor om er nog eentje uit te delen aan het eerste arme huis dat we zien en die ander… We knikken al en stemmen in. We weten naar wie die laatste zak rijst moet gaan. De hele week rijden we er langs, nooit zien we de dame. De compound is altijd op slot, gesloten. De bewoonster heeft het niet makkelijk en kan zeker een zak rijst gebruiken. Op naar de laatste!

Wanneer we stoppen zien we dat ze ook nu niet thuis is. Waarschijnlijk naar de markt om wat te (ver)kopen. Marijn en Ellen lopen naar de deur en de kippen schieten weg. Hmmmm, om hier nu een zak rijst neer te zetten, lijkt ons niet handig. Die kippen zien er hongerig uit. Marijn ziet dat het hangslot aan de deur niet dicht is, dus we zijn zo vrij om de deur te openen en de zak rijst achter haar deur te zetten. We sluiten de compound precies zo af, zoals het was en vertrekken.

Dat was het dan, de laatste zak rijst is op een prima bestemming aangekomen. 118 zakken rijst hebben we uitgedeeld. Ja, je leest het goed: 118 zakken van 25 kilo. Dat is 2950 kilo rijst.

Wauw, dankzij familie, vrienden, collega’s, bekenden. Dankzij jou, jullie en u. Het laatste dankwoord is voor jullie: Abaraka, dank je wel. En wij? Wij brengen de laatste uurtjes door op de veranda, pakken de laatste dingen in, knuffelen voor het laatst met onze Gambiaanse familie en vrienden en rijden de laatste zanderige wegen af richting de luchthaven.

Alles voor het laatst… maar allesbehalve voor het laatst in Gambia, inshallah…

Liefs, Stevelien, Marijn en Ellen