Verlaten

Van het wensenlijstje strepen we steeds meer onderdelen af. Vandaag is het de bedoeling dat we zeevissen afstrepen en dat we ons eigen avondeten vangen. We vertrekken dan ook al vroeg en rijden via Madiana naar Tanji om een korte tijd later het asfalt te verruilen voor het rode zand. We hobbelen en bobbelen langs supergrote en vetdure huizen die het uitzicht hebben over de zee. Tjonge, je zal hier wonen.

We parkeren de auto en nemen onze spullen mee: een koelbox met 2 kilo grote garnalen, drie hengels, twee statieven, allerlei ander visgerei en natuurlijk onze tassen. We lopen achter elkaar aan om uiteindelijk bij een verlaten strand te komen. We zijn de eerste – en wat later blijkt; de enige – gasten van vandaag. Het zand is wit. Of je nou links of rechts kijkt, het ziet er fantastisch, rustig, paradijselijk wit uit. Alhagy en Elles beginnen met het in elkaar zetten en klaarmaken van de hengels. Na enige tijd staan er twee hengels op het statief en turen we naar de toppen van dezelfde hengels. Als dat topje nu als een malle tekeer gaat, heb je beet. Na een minuut of 15 ben ik (Ellen) het al wel zat en verlaat ik de beide vissers om een bedje op te zoeken.

Het hokje van de juiceboys ligt er verlaten bij. Soms komt er iemand even een kijkje nemen op het strand, meestal hebben ze dan een hond bij zich. De honden worden gewassen in zee om vervolgens met zand gescrubd te worden; goed tegen onverlaten in de vacht van de trouwe viervoeter. Ineens komt er een jongen met een prachtig zwart paard het strand op. Ook deze viervoeter krijgt een (verlaat?) bad en scrubbeurt.

Regelmatig check ik even of er inmiddels al eten geregeld is voor vanavond… het zal ons toch niet gebeuren dat we het strand zonder vis moeten verlaten?

We zijn overigens niet de enige vissers. Ook een welbekend kleurrijk bootje verlaat het strand en kiest het ruime golvende water. De netten worden uitgegooid; zouden zij meer geluk hebben?

De lijn wordt met een zwieper de zee in geworpen en Elles en Alhagy turen en turen… Ja! Hij beweegt! Ja, ja ja! Dit is het moment waarop we wachten. Alhagy brengt de lijn voorzichtig binnen, meedijnend met het ritme van de golven haalt hij steeds verder in. We eten vanavond….. zeewier….

Tussen de middag lunchen we gezamenlijk. Alhagy en Elles kiezen voor vis (begrijpelijk) en we drinken het overheerlijke, wat zure wonjo; een drankje gemaakt van hibiscus, hebben we ons laten vertellen. De wonjo wordt geserveerd in drie identieke glazen met een rietje erin. 

We genieten van de laatste zonnestralen, de djembeemuziek die afkomstig is van twee mannen verderop, het uitzicht, de rust, maar we realiseren ons dat we morgenavond dit mooie land weer gaan verlaten. En als het dan tijd is, pakken we ons boeltje op en begeven we ons richting de auto.

Op de terugweg hebben we nog wat boodschappen te doen en stoppen we bij een shop om koffie (je zal maar zonder zitten) en babyvoeding te halen. Babyvoeding? We horen jullie denken: hoezo? Al enige tijd is er in Madiana een oma die voor haar tweelingkleinkinderen zorgt omdat hun moeder overleden is. Vanuit de Stichting Baobab Nursery School wordt de babyvoeding gesponsord. Nu is de voeding op en hebben beide kinderen het nog wel een maandje nodig. Vanuit het geld dat aan ons gesponsord is, kopen we 8 blikken voeding. Dat kun je wel aan ons overlaten.

Vanavond maken we ons klaar voor de laatste dag in Madiana en zullen we ’s avonds met een nachtvlucht naar Brussel vliegen. We verlaten het land Gambia en ondanks de fysieke afstand zal het ons hart zeker niet verlaten.