Surprise! Rijstverhaal

We zijn thuis! Na een nachtvlucht van zeven uur en met meer dan een uur vertraging landden we gisterochtend rond half zeven op Brussel en toch ontvang je nog een laatste reisverhaal. Deze had je nog tegoed want we hebben nog niet bekend gemaakt hoeveel gezinnen we blijgemaakt hebben en hoeveel rijst er is uitgedeeld.

Onze laatste dag in Gambia brengen we rustig door. Na ons gezamenlijke ontbijt met Alhagy geven we hem een tas mee met overgebleven etenswaar zoals kaas, fanta, jam en chocopasta, maar ook Deet voor als zij last hebben van muggen in het regenseizoen. We ruimen Toubabokunda op, maken de kamers schoon en verzamelen het wasgoed. We pakken de koffers in en dan gaan we nog één keer naar de plaatselijke shop voor een aantal zakken rijst.

We kopen een zak van 50 kilo rijst voor Ali en Penda, onze buren, want Ali heeft de hele week elke morgen onze veranda geveegd, de keuken stof- en zandvrij gemaakt en de tuin verzorgd. Deze zak rijst gaat gepaard met een rugtas vol met babykleding voor Penda, omdat zij ergens deze zomer een kleine verwacht. We hebben er natuurlijk stroopwafels bij in gedaan en we hadden nog een aantal sinaasappels over waarmee we onze buren hopen te verblijden. Naast deze zak van 50 kilo kopen we ook vier zakken van 25 kilo. We weten precies bij welke compounds we deze vier zakken gaan brengen. Als eerste rijden we naar een klein huisje waar een moeder en dochter met kinderen woont. Deze moeder zit in een rolstoel en heeft een aantal jaren geleden een hersenbloeding gehad. We worden warm verwelkomd en zetten de zak rijst neer. We zwaaien nog een keer en vertrekken snel voordat de omgeving in de gaten krijgt dat we in de buurt zijn en we de aandacht trekken.

We rijden Madiana binnen via de weg die we alle dagen reden.  Elke dag passeren we hier de eenvoudige woning van een oudere weduwe waarvan we weten dat ze het niet makkelijk heeft. De deur is dicht en dat betekent: niemand thuis. “Net als vorig jaar”, zeggen Alhagy en Ellen zo ongeveer tegelijk. En net als een jaar geleden zetten we de zak rijst bij de voordeur, draaien ons om, lopen naar de auto en stappen in. Deze dame wacht bij thuiskomst een verrassing. Jammer eigenlijk dat we niet even om het hoekje kunnen wachten om haar gezicht te kunnen zien, of om tevoorschijn te springen en knetterhard “surprise” te roepen.

Ook bij de volgende compound is alles op slot… nou ja… alles… Er is maar één deur. Wanneer we stoppen vragen we ons oprecht af of er echt mensen hier wonen, terwijl gezien hebben (en weten) dat dit weldegelijk het geval is. Het is vervallen, staat op instorten en daar waar vorig jaar de ‘douche’ (kopje water pakken uit een emmer met water op een plek waar een gat in de grond zit, afgeschermd door palmbladeren) nog gebruikt kon worden, is dat nu niet meer het geval. Er is zelfs geen plek die als toilet kan dienen, valt ons op. Op onze vraag waar dat toilet (gat in de grond afgeschermd door palmbladeren) is, maakt Alhagy ons duidelijk dat deze mensen blijkbaar de “bush” gebruiken. De zak rijst is dus meer dan welkom en we zetten hem om het hoekje, wat uit het zicht voor toevallige voorbijgangers.

Met nog één uit te delen zak rijst (en die van Ali en Penda) in de kofferbak komen we aan bij Toubabokunda. Alhagy opent de poort en Ellen rijdt de auto naar binnen. Op deze manier ontsnappen de honden Lady en Hunter ons niet. We pakken de kruiwagen uit de schuur en brengen eerst onze buren de presentjes met de kruiwagen om daarna de compound op de hoek onze laatste 25-kilo-zak te brengen. Met een lege kruiwagen lopen we terug… nou ja… leeg… Elles ploft erin en op deze manier lopen we terug. Alhagy vindt ons maar gek en filmt onze escapade met genoegen (zie video).

Dit was het dan… We hebben meer dan 125 gezinnen blij kunnen maken en 3225 kilo rijst (een record!) gedragen op onze schouders. We zijn ongelofelijk trots, blij en dankbaar dat we dit hebben mogen doen. We hadden het niet gekund zonder jouw steun: via sponsoring en via alle berichten die we ontvangen hebben in de afgelopen weken.

Uit de grond van ons hart: Dank je wel, Abaraka!

Elles en Ellen