Gespetter en gesis

De ochtend begint wanneer de imam zijn oproep door een speaker schalt. Al snel reageert een andere moskee met gezang en de volgende laat niet lang op zich wachten. Met een soort van vals, niet op elkaar afgestemde combinatie van gezang en geschreeuw dat dwars door de oordoppen heen te horen is, kijken we met een schuin oog op de telefoon: vijf uur. We proberen nog wat te slapen, dommelen wat en zijn uiteindelijk voor 7 uur op de veranda.

Nadat we de tappalappa gehaald hebben en gezellig met Alhagy aan de ontbijttafel zitten, vragen we hem hoe hij Yassin ontmoet heeft en horen we over hoe trouwen in Gambia eraan toe gaat. Beide ouders zijn met heel veel familieleden op de dag van het huwelijk naar de moskee gegaan om het huwelijk te voltrekken. Het bruidspaar? Dat zat thuis te wachten tot ze terugkwamen en ze te horen kregen dat het geregeld was.

Nadat we de ontbijttafel opgeruimd hebben, pakken we onze spullen in en vertrekken we naar de shop in Madiana waar we 15 zakken rijst inladen. We worden bekeken door de vrouwen die voor de shop hun zelfgemaakte etenswaren verkopen en de ogen van de motorbike-taxi-boys rollen zowat uit hun oogkassen als ook wij, twee toubabvrouwen, de zakken rijst op onze schouder dragen en in de auto leggen. Als de kofferbak vol is, stappen we in en rijden we weg; 15 zakken rijst rijker, 15000 D ‘armer’ (25 kilo rijst kost dus bijna 12 euro).

De eerste compound waar we stoppen is gelijk een leuke; er is niemand thuis! Altijd leuk om dan toch de eenvoudig in elkaar gezette toegangspoort te openen en een zak rijst achter te laten. Het geeft ons ook even de tijd om wat uitgebreider te bekijken en te horen van Alhagy wat we allemaal zien op de compound. Er staat een put waar we water omhooghalen dat niet drinkbaar is en bacteriën bevat. Er is een klein hokje waar de kippen slapen en er is nog een plekje waar het zwart verkoold is. Op het rooster zien we wat restanten van (gerookte)visjes.

We komen op een volgende compound waar twee huizen zijn en we dus ook twee zakken rijst achterlaten. De vrouwen zijn enorm blij met hun cadeau en laten ons vol trots de tuin zien waar de bananenbomen veel vruchten hebben. We delen gekleurde ‘minties’ (snoepjes) uit aan de kinderen die we zien en rijden verder op wegen waarvan je niet gelijk zou denken dat er nog mensen zouden kunnen wonen. Maar elke keer verbazen we ons weer; opnieuw een huisje dat ons overduidelijk nodig heeft.

De 15 zakken gaan er rap doorheen en we halen opnieuw 15 zakken. De shopowner laat toch redelijk vlot alles uit zijn handen vallen als we opnieuw voor zijn neus staan. We sjouwen de zakken de auto in, verbazen ons nog even over de vele kippenbouten met vliegen die als zoete broodjes over de toonbank gaan en vertrekken.

We komen op compounds waar mensen ons verbaasd aankijken wanneer we vrolijk “hello” roepen en de zak rijst neerleggen, ons omdraaien en zwaaiend de compound aflopen. Op een andere plek treffen we een oude man, zittend op ‘de veranda’ en kan zijn vrouw niet stoppen met onze handen in haar handen nemen en ons bedanken met een ongelofelijk grote lach op haar gezicht. En weer een compound verder danken de bewoners Allah en spreken ze gebeden uit die wij letterlijk be-“amen”.

Dan lukt het niet meer… het is klaar… ze kan niet langer wachten… Elles moet toch echt plassen. Alhagy begeleidt haar ergens richting een bosje (zie de rode pijlen) terwijl Ellen ondertussen een zak rijst op de compound brengt en een foto maakt van de wc die ze ook had kunnen gebruiken... Tja, als je moet, dan moet je… Gelukkig geen slangen of andere sissende beesten ontmoet, dus de opluchting is groot wanneer El weer in de auto stapt.

We halen nog eens 10 zakken rijst en rijden in de omgeving van Tanji rond om ze weg te brengen. We komen op een compound waar een man zo dankbaar is dat hij zijn tuin wil laten zien. We moeten hem volgen en springen over gegraven gaten, op een soort bouwplaats waar bouwvakkers bezig zijn met het bouwen van de woning van de buren. Dat wordt een grote woning zo te zien. De man laat trots zijn bananenbomen zien en de casaveplanten. Hij is zo dankbaar dat hij ter plekke de cassave rooit (zie video) en ons de cassave aanbiedt als dank. Hij wast ze schoon en Ellen vervoert het cadeau, zoals een echte Gambiaanse vrouw dat moet kunnen, op haar hoofd. Dat is geen succes overigens, ze kan niet eens alles dragen en moet bukkend onder waslijnen door, blijft bijna haken, tot lachens aan toe van de toekijkende familieleden.

We bezoeken een vrouw die blijkbaar in de keuken bezig is met een maaltijd bereiden. Het ruikt er heerlijk! De vrouw lacht en laat alles vol trots zien aan ons. Het is een krappe ruimte waar vuur, rook en hitte is… De laatste zak rijst geven we aan een vrouw die voorbij komt lopen. Ze neemt de zak op haar hoofd, lacht een keer naar ons en de camera en verdwijnt richting haar eigen compound. 25 kilo op je hoofd… ik had al moeite met drie (grote!) knollen.

We brengen de laatste uren van de namiddag op de veranda door en praten over wat we gezien hebben. We maken foto’s en die delen we met jullie, maar als je hier bent, voelt, ruikt, is het anders dan je op de foto ziet… het is niet uit te leggen. We hebben mensen ontmoet die weinig tot niks hebben en blij en rijk tegelijk. We concluderen dat we echt niet iedereen kunnen helpen maar dat we vandaag toch de plaat even hebben laten sissen door die 40 spreekwoordelijke druppels die we uitdeelden.

Op naar morgen!