Geluksvogels

En dan ineens verblijf je in Toubabokunda… een prachtige plek in Madiana. Gisteravond landden we op tijd op Banjul om vervolgens bij het late avondlicht naar ‘ons’ huis te rijden. Ergens tussen 18.00 en 19.30 is het nog een drukte van belang langs de grote geasfalteerde weg waaraan steeds verder gebouwd wordt in de loop van de jaren. Wanneer de weg ons uiteindelijk in Madiana brengt, verlaten we dat grijze beton en rijden we verder op de rode, stoffige binnenwegen. We hobbelen en bobbelen rustig richting de compound en kijken om ons heen. Voor Elles is alles nieuw, voor mij (Ellen) eigenlijk ook want wat is er veel veranderd in een jaar tijd!

Nadat we Alhagy Yasin en de kinderen uitgebreid begroet hebben, ploffen we neer op de stoelen op de veranda. Wat voelen wij ons een geluksvogels dat we hier mogen zijn!

Lang blijven we overigens niet zitten; het waait best wel en de wind is ook -geloof het of niet-  best fris. We pakken wat spullen uit de koffers, frissen ons een beetje op en duiken lekker het bed in. We zijn moe van de reis.

De nacht verliep nogal verschillend. Daar waar Ellen nog een uur wakker lag van de muziek die ergens in de buurt op een ‘party’ geluisterd werd, verzonk Elles als snel in een diepe slaap om vervolgens om 4 uur al gewekt te worden door de eerste vogels. Elles en vogels… het liefst was ze het bed uitgesprongen om met camera en al zich op de veranda of ergens achter een bosje te verschuilen om zo alle gevleugelde vrienden te bespioneren… Ze heeft zich moeten bedwingen tot een uur of zeven maar toen heeft ze ook zeker 50 foto’s gemaakt en 80 keer “oh” en ‘ah” geroepen… de geluksvogel!

We ontbijten met Alhagy en dus moet er tappalappa gehaald worden. Met een tasje en wat geld begeven we ons naar de shop om de hoek. We kopen 4 tappalappa, betalen 48 Dalassi (iets meer dan 55 eurocent) en lopen terug naar de compound waar we vervolgens niet naar binnen kunnen, omdat de deur achter ons in het slot gevallen is en wij de sleutel vergeten zijn. We kloppen op de gate maar Alhagy hoort ons niet (of hij is ons nu al zat, dat kan natuurlijk ook). Geluksvogels als we zijn, komt daar Ali net aangelopen die onderweg was om de honden eten te geven. We begroeten elkaar en gaan al praten de compound op.

Na het ontbijt gaan we eerst onze euro’s wisselen voor Dalassi’s. Alhagy heeft al laten weten dat we komen en we worden na de begroetingen in een kleine ruimte geleid waar we op een grote groene kluis kijken. De flappen vliegen ons om de oren en de stapels geld zijn groot. We nemen het hele zwikkie mee in een tasje en rijden richting het strand.

Paradise Beach is de plek waar we vandaag wat uitrusten. We kunnen ons geluk niet op! We zien honden, poezen, koeien en de meest bijzondere vogels, met als hoogtepunt toch wel de pelikanen, waarvan sommige zelfs heel laag over ons heen vliegen. Wauw, wederom voelen we ons twee geluksvogels.

De juiceboys en de “toeristenpolitiemeneer die op het strand de wacht hield”, wilden ook wel graag geluksvogels worden deze dag. Met mooie praatjes, lonkende blikken en geluiden proberen ze onze aandacht op ze te vestigen. Bij Elles proberen ze het zelfs nog met een soort van omkooptechniek; de meest bijzondere schelpen worden aangedragen; “not to buy, it is for free!” Als laatste poging ontvangt ze nog een armband… maar helaas: Elles laat de gelukszoekers met een drup aan de neus achter. Zij moeten hun geluk maar elders beproeven.