Ongelofelijk

Voordat we de avonturen van vandaag vertellen, moeten we jullie even bijpraten over gisteravond. Alhagy kwam aanlopen met alle gekregen cassave en wilde weten of we ze gingen koken, frituren of bakken. We besloten een knol(letje) te koken dus koos Elles de kleinste uit en nadat Alhagy haar verteld had waar ze op moest letten bij het schillen en koken, vertrok zij naar de keuken. Ons diner bestond uit gekookte cassave, een salade van komkommer, tomaat en paprika met een dressing van het huismerk ‘Toubabokunda’ geserveerd met een verse tappalappa en als toetje een schijf watermeloen. Die tappalappa haalden we aan het eind van de middag op. In plaats van linksaf naar de shop te gaan, liepen we rechtsaf zodat we bij het plaatselijke voetbalveld konden kijken. We hadden mazzel; er werd getraind door een team waarvan wij denken dat zij “het eerste van Madiana” zijn. Ook JO12 (jongeren onder 12) was met een bal bezig te schieten op het doel, bestaande uit twee palen en een touw. We kijken een tijdje toe en wandelen verder richting de shop waar de tappalappa nog niet geleverd is. De eigenaar maakt ons duidelijk dat de broodjes na 18.00 uur komen. Het is 17.55 uur dus we besluiten te wachten. Dan horen we een brommertje aankomen. De chauffeur die een trui draagt met daarop de Nederlandse tekst “Alle vrouwen zijn gelijk, maar de vrouwen die geboren zijn in december zijn de beste” - heeft een grote bak achterop met daarin voldoende verse tappalappa’s. Hoera!

De plannen voor vandaag waren gisteren al gesmeed: we vertrekken rond 9 uur om naar de hardwerkende oesterfamilies te gaan. Onderweg kopen we 15 zakken rijst en daarna hobbelen we over het rode zand. We laten de geasfalteerde weg achter ons en als we voor ons kijken zien we alleen rood zand waarin een bandenspoor ons toont waar we redelijk goed zouden kunnen rijden. We rijden zo ongeveer stapvoets aangezien de weg slecht is en de kofferbak zwaar beladen, maar dat vinden we niet erg. We kijken onze ogen uit en zien huisjes gemaakt van modderblokken met daarachter of ernaast een groot huis in aanbouw of juist net nieuw. Het contrast is groot. Het is duidelijk dat er “some improvement” plaatsvindt in Gambia maar ons inziens geldt dat niet voor de allerarmsten.

Aan het einde van de weg zien we de zee. Er liggen kleine bootjes en grote bulten met oesterschelpen. In de beschutting van hun eigen palmbladerendak zitten vrouwen van alle leeftijden, sommige met kleine kinderen, die elke oester in de hand nemen en met een mes de oester openen zodat ze het weekdier eruit kunnen wippen. Natuurlijk willen wij dat ook proberen. Er wordt zeker zes keer gezegd dat we op moeten passen omdat de schelpen scherp zijn. Heel voorzichtig (en veel te langzaam) peuteren ook wij de oesters uit hun schelp. De vrouw die met haar blote voeten, gehuld in een veeeeeel te lange spijkerbroek zodat de broekspijp de onderkant van haar voeten kan beschermen, het water instapt, hoost de boot leeg en zet de zakken met oesters op haar hoofd om ze naar haar plek te brengen. We laten alle zakken rijst achter, kopen een zak oesters en verlaten -zwaar onder de indruk- het terrein. “Ongelofelijk”, zegt Elles wanneer we in de auto stappen en wegrijden.

We halen opnieuw 15 zakken rijst en rijden naar de andere kant van waar we net waren. Daar zijn de zoutdames nog aan het werk. Zij schrapen de bovenste laag zand van een wit uitslaande vlakte, stoppen dat in een met doeken, zelfgemaakt filter en halen vervolgens water om erdoorheen te laten druppelen. In de bakken die eronder staan, stroomt met een zacht straaltje het zoute water dat ze vervolgens in een rechthoekig uitgegraven met plastic bedekt stuk grond gieten. De zon zorgt ervoor dat het water verdampt en het zout achterblijft. We laten de 15 zakken rijst achter en de dames zullen het eerlijk verdelen. Achter me hoor ik Elles zeggen “ongelofelijk”. We kijken samen naar het huis dat in aanbouw is. Het is megagroot en de nieuwe bewoner kan straks vanaf zijn balkon en veranda goed kijken naar de hardwerkende dames. Het contrast kan niet groter. Zou de nieuwe eigenaar de dames een doorn in zijn oog vinden of zal hij onder de indruk zijn en bedenken hoe hij behulpzaam kan zijn?

Wanneer we de zoutvlakte verlaten zwaaien de dames ons lang na. Het duurt niet lang of we zien de grootste katoenboom van Gambia. De locals noemen hem ook wel de Elephanttree. We maken natuurlijk even een foto en als je ons zo zien staan, weet je gelijk hoe groot hij in het echt is: ongelofelijk!

We rijden terug naar de compound via Serekundamarket; de drukste markt die je je kunt voorstellen. Ongelofelijk wat daar allemaal gebeurt. Iedereen prijst zijn waren aan, zit schouder aan schouder en tussen de mensen door komen jongens met kruiwagens die jouw gekochte spullen wel willen vervoeren. We gaan van groente, fruit naar vis, kippen, kruiden, zeep, souvenirs, kleding en al wat niet meer. Ongelofelijk wat een drukte! Al snel leidt Alhagy ons ergens binnendoor waar het wat rustiger is. We zijn blij toe!

Wanneer we terugkomen op de compound ploffen we in een stoel. We brengen de middag rustig door. We kijken foto’s en beleven de dag zo nog een keer: “oh ja, dit, heb je dat ook gezien?” We zijn even stil en dan zegt Elles: “Ik ben zwaar onder de indruk… Ongelofelijk…”

Ps: mocht je al uitkijken naar het verhaal van morgen, dan moeten we je teleurstellen. Morgenochtend vertrekken we voor dag en dauw om twee dagen de binnenlanden in te gaan. We komen vrijdagavond ergens terug met hopelijk veel mooie verhalen!